Brief van Dries Segers

Liefste,

We kennen elkaar niet, ik weet niet of we elkaar ooit zullen ontmoeten. Een mensenleven raast langs vele bochten en kruispunten, als we het zo bekijken is de kans alsnog reeël. Doch is het niet daarom dat ik je schrijf. Enkele dagen geleden leefde ik in een molen, je kijkt er uit op de velden, de bomen. Er zijn paarden die blazen in de verte, vogels die om aandacht vragen dichtbij, boeren die met hun tractoren vuil werk verrichten, er was ook de zon omdat de winter vergeten is langs te komen. Ik keek en zag, ik zag en voelde, ik voelde en luisterde.

Daar waar je niet thuis bent is het waar je de dingen ziet die je anders voorbij gaan. Je weet wel, zoals wanneer je op reis bent. – Ik voel me altijd reizend want reizen is kijken. Als fotograaf kan ik werken en leven niet meer scheiden, het zou ook artificieel aanvoelen. Daarom hou ik een permanente zoektocht naar structuur en schoonheid in de grijze trilling die ‘de wereld’ heet. Net zoals een toerist dat doet wanneer hij reizende is.

Het filteren van schoonheid met haar weerslag: reflectie, is volgens mijn prille mening de basis van kunst. Esthetiek is de toegang tot kunst, maar daarna is het jouw taak om te kijken, om te lezen.

Als ik de zo benoemde realiteit begrens tot een fotografische afbeelding zorg ik er voor dat er iets uit ‘de wereld’ rondom ons wordt uitgelicht. Als we elkaar zouden kennen, zou je weten dat ik een enthousiaste jongen ben. Laat me je dus vertellen dat ik me erg bezield kan voelen als er fraaie ‘realiteit’ mijn ogen voorbij gaat. Als deze daarna vertaald wordt naar de taal van de fotografie ontstaat er iets verschillends. De foto is niet meer datgene wat er in ‘de buitenwereld’ te zien was echter het doet ons kijken naar een isolatie uit de realiteit. En daar zit dan weer een nieuwe schoonheid.

Toen je naar het museum ging, dat boek las of in het theater op die rood fluwelen zetel keek en luisterde kreeg je de blik van een artiest. Deze blik wil je niet verplichten maar je wel duiden om te voelen. Kunst doet zoeken, maar ook vergeten en herinneren. Kunst doet troosten. Maar kunst doet vooral kijken.

Toen ik in de molen was, heb ik gekeken en schoonheid gezien. Ik heb een poging getroffen om het vast te leggen. Ik zou het je graag willen tonen, zoals ik andere dingen zou willen tonen die ik tot een afbeelding maakte.

Ik wil dit echter bewaren voor een échte ontmoeting. Misschien in een museum, of in een boek. Daar zullen we elkaar treffen, in beelden.

zeventien maart tweeduizend en vier

Dries Segers

Comments are closed.